Het leven gaat gewoon weer

Het leven gaat gewoon weer verder en automatisch pak je het ook weer op. Ja ze was 91 een mooie leeftijd, maar het blijft altijd je moedertje, waar wij een heel bijzondere band mee hadden. Het verlies kunnen wij goed accepteren omdat ze op was en ook niet meer wilde. Ze was heel bang dat ze één van haar kinderen zou overleven en zou moeten weg brengen. Want ja, wij zijn ook ouder geworden en in een leeftijdsgroep terecht gekomen waar dat zomaar kan gebeuren. Gelukkig is haar dat bespaard gebleven. Dus het is goed zo!

Maar het laatste wat je voor je moedertje nog kan en wil doen is een mooie uitvaart verzorgen, een laatste vaarwel zoals zij het gewild zou hebben. Die uitvaart heeft ze gekregen, ook dankzij jou. Wij kijken nu terug op een hele mooie dag, wel een verdrietige dag maar het klopte van begin tot het einde, de mooie kaart, de prachtige witte auto, het ophalen van moe in de Braillestraat en de informele ongedwongen warme sfeer, maar wel heel respectvol. De lekkere hapjes op de tafeltjes, de petit fours, het plakje cake en het marsepeinen varkentje, de lach en de traan. Tot slot de tocht naar het crematorium met een prachtige haag van iedereen die om haar gaf. Een geweldig afscheid!

Wij worden nog steeds door veel mensen gecondoleerd met het verlies van moe en wij kunnen dan zeggen dat het een hele mooie uitvaart was en ik laat met trots de mooie foto’s zien die je gemaakt hebt.

Desley bedankt voor het organiseren en het ontzorgen, het heeft ons veel goed gedaan en geeft ook een bepaalde rust dat alles in goede handen is en tot in de puntjes verzorgd is.

Het was een uitvaart waar wij met een heel fijn gevoel op terugkijken, wetende dat moe dit prachtig gevonden zou hebben.

Groeten,

Ronald en Christien van Zoolingen

Scroll naar boven